Dziecko nie zawsze potrafi powiedzieć, że jest mu trudno. Napięcie może pojawiać się w zachowaniu: wybuchach złości, wycofaniu, częstym sprzeciwie, lęku, trudnościach w relacjach albo potrzebie ciągłego ruchu.
Nie oznacza to automatycznie, że dziecko jest niegrzeczne, złośliwe lub źle wychowane. Zachowanie często jest próbą poradzenia sobie z emocjami, przeciążeniem, zmianą albo potrzebą, której dziecko nie potrafi jeszcze nazwać.
Wspieram dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym oraz ich rodziców. Pomagam lepiej zrozumieć trudności dziecka, rozwijać potrzebne umiejętności i znaleźć rozwiązania możliwe do zastosowania w codziennym życiu.
Nie skupiam się wyłącznie na tym, jak zatrzymać niepożądane zachowanie. Ważne jest również zrozumienie, co dzieje się wcześniej, czego dziecko w danym momencie potrzebuje i jakie umiejętności dopiero rozwija.
Za podobnym zachowaniem mogą stać bardzo różne przyczyny: trudność w komunikowaniu potrzeb, przeciążenie sensoryczne, impulsywność, lęk, zmęczenie, brak przewidywalności albo potrzeba kontaktu.
Celem pracy nie jest podporządkowanie dziecka, lecz pomaganie mu w stopniowym rozwijaniu samoregulacji, komunikacji i bezpiecznych sposobów radzenia sobie z napięciem.
Każde dziecko funkcjonuje inaczej, dlatego forma wsparcia jest dobierana do jego wieku, sposobu komunikowania się, temperamentu, potrzeb sensorycznych oraz sytuacji rodzinnej i szkolnej. Nie pracuję według jednego schematu i nie sprowadzam dziecka do diagnozy ani trudnego zachowania.
Pierwsze spotkanie najczęściej odbywa się z rodzicem lub opiekunem. Rozmawiamy o rozwoju dziecka, jego codziennym funkcjonowaniu, mocnych stronach oraz sytuacjach, które budzą niepokój. Na tej podstawie ustalamy dalszy kierunek pracy.
Wsparcie może obejmować:
Nie każda trudność wymaga długotrwałego procesu. Czasami wystarczają konsultacje rodzicielskie, uporządkowanie sposobu reagowania i wprowadzenie kilku konkretnych zmian w codziennym otoczeniu dziecka. W innych sytuacjach potrzebne są regularne spotkania, trening określonych umiejętności lub współpraca z innymi specjalistami.
Celem pracy jest nie tylko zmniejszenie trudnych zachowań, lecz przede wszystkim lepsze rozumienie potrzeb dziecka oraz rozwijanie umiejętności, które pomogą mu funkcjonować bezpieczniej i swobodniej w relacjach, domu i placówce.